"Ω Κρίτων, έφη, τω Ασκληπιώ ωφείλομεν αλεκτρυόνα. αλλά απόδοτε και μή αμελήσητε" Σωκράτης, 469-399 π.Χ.

Κυριακή, 26 Ιουλίου 2020

Αριστοτέλης στην Χαλκίδα



Γιατί ο Αριστοτέλης ήρθε στη Χαλκίδα (πατρίδα εκ καταγωγής) όπου και έζησε ως το τέλος της ζωής του:

... ἐπαναστάντων δὲ αὐτῷ τῶν Ἀθηναίων, ὑπεχώρησεν εἰς Χαλκίδα τοσοῦτον ὑπειπὼν ὡς «οὐ συγχωρήσω Ἀθηναίοις δὶς ἁμαρτεῖν εἰς φιλοσοφίαν». ἐπεὶ δὲ τὰ αὐτὰ καθήκοντα οὐκ ἦν πολίτῃ καὶ ξένῳ περὶ τὴν τῶν Ἀθηναίων πόλιν, ἐπιστέλλων Ἀντιπάτρῳ γράφει «τὸ Ἀθήνησι διατρίβειν ἐργῶδες·ὄγχνη γὰρ ἐπ᾿ ὄγχνῃ γηράσκει, σῦκον δ᾿ ἐπὶ σύκῳ», τὴν διαδοχὴν τῶν συκοφαντούντων αἰνιττόμενος...

... μετέπειτα δὲ ἀνταρσίας γενομένης ἐν τοῖς Ἀθηναίοις ἦλθεν ὁ Ἀριστοτέλης ἐν Χαλκίδι εἰρηκὼς τοῖς Ἀθηναίοις ὅτι «οὐκ ἐάσω ὑμᾶς δὶς εἰς φιλοσοφίαν ἁμαρτεῖν». καὶ γὰρ ἤδη ἦσαν τὸν Σωκράτην φονεύσαντες οἱ Ἀθηναῖοι. ἐδήλωσε δὲ καὶ Ἀντιπάτρῳ τῷ βασιλεῖ ὅτι «τὸ Ἀθήνησι διατρίβειν ἐργῶδες». εἶπε δὲ καὶ τὸ Ὁμηρικὸν ἐκεῖνο ἔπος· «ὄχνη ἐπ᾿ ὄχνῃ γηράσκει, σῦκον δ᾿ ἐπὶ σύκῳ», ὡς ἐκ τούτων ἐλέγχων τὰς τῶν Ἀθηναίων συκοφαντίας...

... ὅτι γὰρ δριμύς ἐστιν ὁ Ἀριστοτέλης ἐν ταῖς ἐπιστολαῖς, δηλοῖ αὐτοῦ μία ἐπιστολή. μετὰ γὰρ θάνατον Σωκράτους ὑπεξελθὼν Ἀθηνῶν καὶ διατρίβων ἐν Χαλκίδι ἀνεκαλεῖτο ὑπὸ Ἀθηναίων ἐπανελθεῖν, καὶ μὴ πεισθεὶς ἀντέγραψεν οὕτως «οὐ μὴ ἐάσω Ἀθηναίους δὶς ἁμαρτεῖν εἰς φιλοσοφίαν, παρ᾿ οἷς ὄχνη ἐπ᾿ ὄχνῃ γηράσκει, σῦκον δ᾿ ἐπὶ σύκῳ». διὰ δὲ τοῦ σῦκον δ᾿ ἐπὶ σύκῳ ᾐνίξατο τοὺς συκοφάντας πολλοὺς ὄντας Ἀθήνησι καὶ ἀεὶ δεχομένους αὑτοὺς καὶ μηδέποτε λήγοντας...

... γίνεται μέντοι γε χρήσιμά ποτε τὰ ὁμοιοτέλευτα, ὡς Ἀριστοτέλης φησίν «ἐγὼ ἐκ μὲν Ἀθηνῶν εἰς Στάγειρα ἦλθον διὰ τὸν βασιλέα τὸν μέγαν, ἐκ δὲ Σταγείρων εἰς Ἀθήνας διὰ τὸν χειμῶνα τὸν μέγαν»...

Αριστοτέλης, Επιστολές προς Αντίπατρο.

Πηγή fb Κατσός, Φίλοι της Χαλκίδας

Παρασκευή, 5 Ιουνίου 2020

Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος με τον κυρ Στέφανο στις Σκουριές

5 Ιουνίου είναι η Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος.

Ήθελα να σας ξανά θυμίσω την ταλαιπωρία που υφίσταται μια ολόκληρη περιοχή της Χώρας μας από τα εμμονικά σύνδρομα της εγχώριας Ματαιοδοξίας.
Όλα ξεκίνησαν όταν Κούτρας, Μπόμπολας ως ΑΚΤΩΡ , Πάχτας και βαθύ ΠΑΣΟΚ ως κυβέρνηση της Ελλάδας ανακάλυψαν ότι με τα παραδοσιακά ορυχεία της Χαλκιδικής θα μπορούσαν να τρυγήσουν λεφτά από το Κατάρ, τα fund και να πλιατσικολογήσουν την Χαλκιδική με "κάθε κόστος" ....  

Σήμερα η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας έχει να διαχειριστεί ένα κομβικό σημείο που ίσως οδηγήσει σε απόλυτη καταστροφή την μισή Χαλκιδική που είναι η πατρίδα του Αριστοτέλη, ο Τόπος που έζησε ο Ζορμπάς και το κατώφλι του Αγίου Όρους.

Διαβάζω με προσοχή 👀
Επί της διαπραγμάτευσης με την "Ελληνικός Χρυσός" - Eldorado Gold για τη μεταλλευτική δραστηριότητα στη πολύπαθη ΒΑ Χαλκιδική (Σκουριές κλπ), ο κ. Χατζηδάκης (ΥΠΕΝ) σημείωσε:
«Συνεχίζεται, γιατί δεν είμαστε διατεθειμένοι να υπογράψουμε κάθε σύμβαση. 
Είμαστε υπέρ της επένδυσης, γιατί κάθε τέτοια επένδυση δημιουργεί θέσεις εργασίας και συντελεί στην ανάπτυξη, αλλά εξηγήσαμε στην άλλη πλευρά ότι θέλουμε μια συμφωνία που να διασφαλίζει: 
✓ πρόσθετες θέσεις εργασίας, 
✓ καλύτερο περιβαλλοντικό αποτύπωμα, 
✓ αντισταθμιστικά οφέλη για την περιοχή και ✓ περισσότερα έσοδα του Δημοσίου.»

😲
- Και λέω στον κυρ Στέφανο στο καφενείο: 
κυρ Στέφανεεεε και η εξόρυξη λιγνίτη δημιουργεί θέσεις εργασίας και συντελεί στην Ανάπτυξη αλλά τα λιγνιτωρυχεία στην Ελλάδα κλείνουν για περιβαλλοντικούς λόγους. 
- Ναι μου λέει ο γέροντας κυρ Στέφανος εδώ υπάρχει μια αντίφαση!
- τόσα χρόνια του λέω ένα έργο πνοής στο Τόπο δεν φτιάξανε, ούτε καν Μεταλλευτικό Μουσείο, ούτε καν Μισθούς ΔΕΗ ... τίποτα μόνο πλιάτσικο ... και φρου φρου και αρώματα σε 5-6 ημέτερους και μάλιστα εκτός περιοχής.
- το βλέπουμε μου λέει ο Κυρ Στέφανος που τα χρόνια αυτά τα χωριά ερημώνουν ... τα σχολεία δεν έχουν παιδιά ... το νερό δεν πίνεται ... 
- Κυρ Στέφανεεεε του λέω κάτσε να σε δείξω ένα ωραίο video από το state of the art! 
- Που με ρωτάει ο κυρ Στέφανος, στις Σκουριές; 
- Όχι του λέω, αυτό το open pit με τα καλούδια του Θα το φτιάξουν ... έχουμε όμως εικόνα από διάφορα τέτοια σε κάθε Τριτοκοσμική χώρα αααα και εδώ κοντά μας στην Ρουμανία στην Rosia Montana.
- αααααα!!! μου λέει ο γέροντας κυρ Στέφανος
- Κυρ Στέφανεεεε δες το video για να ξέρεις τι θέλουν στην Χαλκιδική μας και κάνε το Σταυρό σου 👇

Παρασκευή, 17 Απριλίου 2020

Ο Νικολιός μιας Μεγάλης Παρασκευής



Την Μεγάλη Παρασκευή, ο δάσκαλος, μας πήγε
στην εκκλησία να προσκυνήσουμε το Σταυρωμένο.
Μας γύρισε ύστερα στο σχολειό
να μας ξηγήσει τι είδαμε, ποιον προσκυνήσαμε
και τι θα πει Σταύρωση.

Αραδιαστήκαμε στα θρανία,
κουρασμένοι, βαριεστημένοι,

γιατί δεν είχαμε φάει παρά λεμόνι
και δεν ήπιαμε παρά ξύδι,
για να δοκιμάσουμε κι εμείς τον πόνο του Χριστού.

Άρχισε λοιπόν,

με βαριά επίσημη φωνή να μας ξηγάει
πως ο Θεός κατέβηκε στη γη και γίνηκε Χριστός,

κι έπαθε και σταυρώθηκε
για να μας σώσει από την αμαρτία.

Ποια αμαρτία;
Δεν καταλάβαμε, μα καταλάβαμε καλά

πως είχε δώδεκα μαθητές
κι ένας, τον πρόδωσε. Ο Ιούδας.

- Κι ήταν ο Ιούδας, σαν ποιον; Σαν ποιον;

Είχε απλώσει το δείχτη του χεριού του
και τον μετακινούσε από τον έναν μας στον άλλο,

ζητώντας να βρει
με ποιον από εμάς έμοιαζε ο Ιούδας.

Κι εμείς ζαρώναμε και τρέμαμε, μην μπας
και σταθεί το δάχτυλο το φοβερό πάνω μας.

Κι άξαφνα ο δάσκαλος έσυρε φωνή,

και το δάχτυλό του στάθηκε
σ' ένα χλωμό φτωχοντυμένο παιδάκι
με όμορφα ρουσόξανθα μαλλιά.

Ήταν το Νικολιό, που 'χε φωνάξει πέρυσι:
''Σώπα δάσκαλε, ν' ακούσουμε το πουλί''.

Να σαν το Νικολιό! φώναξε ο δάσκαλος.

Έτσι χλωμός, έτσι ντυμένος κι αυτός,
κι είχε κόκκινα μαλλιά,
κόκκινα σαν τις φλόγες της Κόλασης!

Το κακόμοιρο το Νικολιό, ξέσπασε σε θρήνο

κι εμείς όλοι, που είχαμε γλιτώσει από τον κίνδυνο,
τον αγριοκοιτάζαμε με μίσος,

και συμφωνήσαμε κρυφά από θρανίο σε θρανίο,
άμα βγούμε έξω να τον σπάσουμε στο ξύλο,
που πρόδωσε τον Χριστό.

Ευχαριστημένος ο δάσκαλος,
που έτσι μας έδειξε χειροπιαστά πως ήταν ο Ιούδας,
μας σχόλασε, κι εμείς, βάλαμε στη μέση το Νικολιό,

κι ως βγήκαμε στο δρόμο,
αρχίσαμε να τον φτύνουμε και να τον δέρνουμε.

Πήρε αυτός δρόμο κλαίγοντας,
μα εμείς τον κυνηγούσαμε με τις πέτρες.

Τον προγκούσαμε ''Ιούδα! Ιούδα!'',
ωσότου έφτασε στο σπίτι του και τρύπωξε μέσα.

Το Νικολιό,
δεν ξαναφάνηκε στην τάξη.
Δεν ξαναπάτησε στο σχολειό.

Ύστερα από τριάντα χρόνια,
που είχα γυρίσει από τη Γαλλία στο πατρικό σπίτι
κι ήταν Μεγάλο Σάββατο,

χτύπησε η πόρτα και φάνηκε στο κατώφλι
ένας χλωμός, αδύνατος άντρας, με κόκκινα μαλλιά.

Έφερνε τα καινούρια παπούτσια
που 'χε παραγγείλει για όλους μας ο πατέρας
για τη Λαμπρή.

Στάθηκε δειλιασμένος.
Με κοίταξε, κούνησε το κεφάλι.

- Δε με γνωρίζεις; Δε με θυμάσαι;

Κι ως να μου το πει, τον γνώρισα.

- Το Νικολιό! φώναξα.

- Ο Ιούδας...
έκαμε αυτός και χαμογέλασε με πικρία.

Νίκος Καζαντζάκης

Απόσπασμα από το βιβλίο:
''Αναφορά στον Γκρέκο''

Παρασκευή, 10 Απριλίου 2020

Η Παναγία Γοργοεπήκοος επέστρεψε στην Ρωσία!



Μια σπάνια βυζαντική εικόνα επέστρεψε τελικά στη Ρωσία και στον πρέποντα χώρο της, στο μουσείο Τσέρκογιε Σέλο, δηλαδή το πανέμορφο παλάτι της Αικατερίνης, λίγο έξω από την Αγία Πετρούπολη. Η εικόνα, της Παναγίας της Γοργοεπήκοου, είχε κλαπεί από Γερμανούς κατά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο (καθώς για κάποιο λόγο δεν είχε φυγαδευτεί όπως οι περισσότεροι θησαυροί του μουσείου).
Σύμφωνα με την αφήγηση της γερμανίδας Gabriele Demming (η οποία επέστρεψε την εικόνα), αυτή είχε πέσει στα χέρια του θείου της, του στρατιωτικού ιερωμένου Franz Feldhaus,  ο οποίος την χρησιμοποιούσε στην πρόχειρη Αγία Τράπεζα που έστηνε στο πεδίο της μάχης για την μονάδα του. Η εικόνα μετά πέρασε στον αδερφό του και τελικά στην Gabriele και την αδερφή της Ingeborg.
Η Gabriele θέλοντας να μάθει περισσότερα για την εικόνα (η οποία είχε στο πίσω μέρος της μουσειακή καταλογράφηση στα ρώσικα) ζήτησε την βοήθεια του καθηγητή Wolfgang Eichwede, από το πανεπιστήμιο της Βρέμης. Ο καθηγητής διαπίστωσε ότι η εικόνα ήταν η Παναγία Γοργοεπήκοος του Τσέρκογιε Σέλο και μάλιστα είχε συμπεριληφθεί στον κατάλογο κλαπέντων πολιτιστικών κειμηλίων από την ΕΣΣΔ κατά τον Β’ Παγκόσμιο.
Έτσι τελικά η εικόνα επέστρεψε στο μουσείο, όπου τώρα οι επισκέπτες μπορεί να την θαυμάσουν. Η ιστορία της εικόνας βέβαια είναι ιδιαίτερη όπως και η καλλιτεχνική της αξία. Αποτελεί αντίγραφο της θαυματουργής εικόνας που φυλάσσεται στην Μονή Δοχειαρίου στο Άγιον Όρος και προσφέρθηκε στον Μεγάλο Δούκα Αλεξέι το 1875, όταν αυτός επισκέφθηκε το Περιβόλι της Παναγίας. Ο Αλεξέι είχε ξαναεπισκεφθεί το Όρος το 1867 και μάλιστα τότε είχε δωρίσει μια τεράστια καμπάνα 6 τόνων, για το κωδωνοστάσιο του ιερού ναού του Αποστόλου Ανδρέα στην ομώνυμη σκήτη. Όπως λέγεται η εικόνα είχε ιδιαίτερη αξία για την οικογένεια των Ρομανώφ.

Η υπόθεση αυτή βέβαια είναι ένα ακόμη στάδιο στην πολύχρονη προσπάθεια που γίνεται  ώστε να επιστραφούν οι κλεμμένοι θησαυροί σε όλες τις χώρες, καθώς ο 2ος Παγκόσμιος, πέρα από την απόλυτη καταστροφή σε ανθρώπινες ζωές που προκάλεσε, ήταν δυστυχώς και μια ανεπανάληπτη λεηλασία πολιτιστικών μνημείων, κυρίως από τους Ναζί. Η Ρωσία υπέστη μεγάλες απώλειες στον συγκεκριμένο τομέα και μόνο μετά το 1991 και την αλλαγή στο καθεστώς, έγινε δυνατόν να ενταθούν οι προσπάθειες ανεύρεσης και επιστροφής των όσων κειμηλίων έχουν εντοπισθεί, οι οποίες έχουν αρχίσει να αποδίδουν καρπούς.

Πηγή : http://ikivotos.gr/post/1842/h-panagia-gorgoephkoos-epestrepse-sthn-rwsia

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2020

Τώρα θα καταλάβεις ...

Τώρα θα καταλάβεις γιατί τους έφταιγε:
✓  ο "Ευαγγελισμός" (25η Μαρτίου - Ελληνική Επανάσταση) &
✓ ο "Άγιος Δημήτριος"(26 Οκτωβρίου- Απελευθέρωση Θεσσαλονίκης, Παραμονή του ΌΧΙ)
στην στάση Μετρό Αθηνών και ήθελαν να πάρουν ονόματα όπως "Μπακογιάννης" & "Παναγούλης" .

Τώρα θα καταλάβεις γιατί το logo για το Greece 2021 δεν έχει τον Σταυρό και Γαλανόλευκο χρώμα και μιλάνε για Αναστοχασμό του 1821.

Τώρα θα καταλάβεις γιατί έγινε η Σακελαροπούλου ΠτΔ και στο πρώτο μύνημα της σε Εθνική Επέτειο, αυτό της 25η Μαρτίου και του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, ξέχασε να μας πει μέχρι και ... το Χρόνια Πολλά.

Τώρα θα θυμηθείς τον Χριστόδουλο που "μας πήγαινε" αλλά δεν" τον πηγαίνανε" !!!

Μένουμε Σπίτι.-
Δεν σημαίνει Μένουμε Χαϊβάνια 😉


https://youtu.be/pkOFfl-JkCw


Σάββατο, 14 Μαρτίου 2020

Η Παναγία η Γοργοϋπήκοος της Ι. Μ. Δοχειαρίου του Αγίου Όρους

του Αντώνη Γκλίνου*

«ΜΗΤΗΡ ΘΕΟΥ Η ΓΟΡΓΟΕΠΙΚΟΟΣ ΒΡΕΦΟΚΡΑΤΟΥΣΑ ΜΗΤΕΡ Η ΦΟΒΕΡΑ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟ ΠΥΡ ΚΡΑΤΟΥΣΑ ΘΑΥΜΑ ΚΑΙ ΠΩΣ ΟΥ ΦΛΕΓΕΙ ΕΠΙ ΕΤΟΥΣ 1563 ΟΤΑΝ ΕΚΤΗΣΑΝ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ ΤΟΥ ΔΟΧΕΙΑΡΙΟΥ».
Ο ευλαβής προσκυνητής που θέλει να επισκεφθεί τις Ιερές Μονές της δυτικής πλευράς του Αγίου Όρους πρέπει υποχρεωτικά να σταθμεύσει στην Ουρανούπολη.
Ο μεγαλοπρεπής βυζαντινός πύργος αυτής της πολίχνης τον προδιαθέτει νοερά και τον εισάγει, ως πρώτη εικόνα, στο τι μπορούν να ειδούν και να απολαύσουν τα μάτια του μπαίνοντας μέσα στο χώρο της χιλιόχρονης Αθωνικής πολιτείας. Τα είκοσι μοναστήρια, οι σκήτες και τα πολλά κελιά των μοναχών που την αποτελούν, είναι διάσπαρτα μέσα σε αυτή την καταπράσινη ευλογημένη χερσόνησο. Μερικά μέτρα πιο κει από τον Πύργο αρχίζει ο λιμενοβραχίονας που οδηγεί στην αποβάθρα. Από εκεί φεύγει κάθε πρωί το καράβι για το Αγιον Όρος.
Ο εντελώς απληροφόρητος δηλαδή, αυτός που επισκέπτεται για πρώτη φορά τον ιερό χώρο, θα διαπιστώσει ότι μόνον άνδρες επιτρέπεται να ταξιδέψουν. Και τούτο γιατί υπάρχει το άβατο του χώρου που είναι αφιερωμένος στην κυρία των Αγγέλων, την Υπεραγία Θεοτόκο. Με του καραβιού το ξεκίνημα νιώθεις ότι η ψυχή σου ανήκει πλέον στα χέρια της συμπονετικής Μητέρας του Θεού αφού, υπό την σκέπην της, συνεχίζει, εδώ και χίλια χρόνια, να προστατεύει και να καθαγιάζει όσους έχουν το ακριβό προνόμιο να κατοικούν σ΄ αυτό το παραδεισένιο, εύοσμο πνευματικό περιβόλι.
Διασχίζοντας το καράβι τα νερά της γαλάζιας θάλασσας που τις πιο πολλές φορές είναι γαλήνια, σου δίνει την ευχαρίστηση να αγναντεύεις την αδιάφθορη φύση των καλλίγραμμων δασωμένων λόφων. Ο επιβάτης έχει αυτή την ευκαιρία της οπτικής απόλαυσης γιατί λίγη είναι η απόσταση μεταξύ καραβιού, θάλασσας και ακτής.
Πράγματι είναι ανυπέρβλητη η ομορφιά του μαγευτικού τοπίου. Πολλοί από τους επιβάτες πετάνε ψωμιά για τα πεινασμένα γλαρόπουλα. Εκείνα γυροφέρνουν το πλοίο και όταν έχουν τέτοια τύχη για τροφή βουτάνε σαν τρελά με θορυβώδεις κραυγές στο νερό και καταβροχθίζουν με λαιμαργία τον μουλιασμένο άρτο. Δεν είναι λίγες οι φορές που το καράβι το συνοδεύουν δελφίνια. Βγαίνουν και μπαίνουν στο νερό με επιδέξια άλματα κολυμπώντας και αυτά κατά μήκος του καραβιού συναγωνιζόμενα την ταχύτητα των ντιζελομηχανών του. Χίλια μεθυστικά αρώματα στέλνει ο καθαρός αέρας στην όσφρηση των επιβατών από τη διπλανή δασωμένη Αγιονορίτικη πανέμορφη γη. Μετά από αρκετά μίλια ευχάριστης διαδρομής γίνεται η πρώτη στάση στη Γιοβάντσα που είναι το επίνειο της σερβικής Ιεράς Μονής Χιλανδαρίου. Η δεύτερη από τις στάσεις είναι εκείνη της Βουλγαρικής Ιεράς Μονής Ζωγράφου και η Τρίτη κατά σειρά της Ι.Μ. Κωσταμονίτου.
Ξεκινώντας το πλοίο και ύστερα, από λίγο χρονικό διάστημα, αντικρίζουμε την Ιερά Μονή Δοχειαρίου που είναι κτισμένη αμφιθεατρικά στις παρυφές μιας πυκνόφυτης λοφοσειράς.
Όσο πλησιάζουμε για να πιάσει σκάλα το καράβι στην προβλήτα του, τόσο δεν χορταίνουμε να χαιρόμαστε το υπέροχο θέαμα που βλέπουμε μπροστά μας. Το Δοχειάρι δεν είναι μεγάλο μοναστήρι. Στο σύνολό του όμως είναι ένα μοναδικό πολύμορφο αρχιτεκτονικό αριστούργημα. Όμοιο με πολύτιμο κόσμημα περίτεχνα δουλεμένο με απλά οικοδομικά υλικά. Όταν το περιεργάζεσαι μελετώντας τις φόρμες του σε αιχμαλωτίζει και σε κάνει να νιώθεις μέσα σου τη σαγηνευτική ευτυχία που σου προσφέρει η καταπληκτική αρμονία της εκφραστικής του μεγαλοπρέπειας. Εκεί μέσα οι πατέρες της μονής προσεύχονται και εργάζονται ημέρα και νύχτα. Η ζωή περνάει όπως ακριβώς το αναφέρει ο Μέγας Αθανάσιος. «Ην ουν εν τοις όρεσι τα μοναστήρια ως σκηναί πεπληρωμέναι θείων χορών, ψαλλόντων, φιλολογούντων, νηστευόντων, ευχομένων επί τη των μελλόντων ελπίδι και εργαζομένων εις το ποιείν ελεημοσύνας, αγάπην τε και συμφωνίαν εχόντων εις αλλήλους».
Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε που παρέλαβε το μοναστήρι η συνοδεία των νέων μοναχών με καθηγούμενο τον Γέροντα Γρηγόριο. Οι πατέρες όταν αφήχθησαν για να εγκατασταθούν βρήκαν τα κτίρια της μονής σε οικτρή κατάσταση. Σχεδόν ερείπια.
Οι λιγοστοί υπέργηροι Δοχειαρίτες μοναχοί που είχαν απομείνει εκείνη την περίοδο ελάχιστα μπορούσαν να προσφέρουν.
Η νέα συνοδεία που ανέλαβε την αρχή και εγκατεστάθη μόνιμα στο Δοχειάρι προερχόταν από την Ιερά Μονή της Παναγίας της Προυσσιώτισας Ευρυτανίας. Με επικεφαλής τον Καθηγούμενο κ. Γρηγόριο πραγματοποιήθηκαν σπουδαίες πρόοδοι σε ό,τι αφορά την συντήρηση των κτηρίων. Νέοι μοναχοί με πολύ κουράγιο και μεγάλη πίστη καθημερινά καταβάλουν ένα αγώνα πέρα από το μέτρο για να αναστηλώσουν το μοναστήρι και να το σώσουν από την κατάρρευση. Η προσωπική τους εργασία σε όλες τις οικοδομικές εργασίες συντήρησης είναι πάρα πολύ σημαντική και ανεκτίμητη. Με εμπνευστή και εμψυχωτή τον πνευματικό τους Πατέρα και με τη σιωπηλή δύναμη του παραδείγματος του έχουν πραγματοποιηθεί παρά πολλές από τις επείγουσες αναστηλωτικές εργασίες σε αυτό το μοναστήρι. Ο πειθαρχημένος προγραμματισμός και η ιεράρχηση των εργασιών που εκτελούνται έφεραν θαυμάσια αποτελέσματα. Η Ιερά Μονή άλλαξε όψη και από θλιβερό ερείπιο που ήταν εξωτερικά και εσωτερικά έγινε αγνώριστη χάρις στον ιδρώτα και τη φιλοπονία των πατέρων. Εδώ παντού κυριαρχεί η καθαριότητα και η τάξη μέσα και έξω. Η καλλιέργεια των αγρών και των περιβολιών είναι υποδειγματική. Στο Δοχειάρι το προσεύχεσθε και εργάζεσθε ζει στη θεωρία και στην πράξη.
Τάμα και διακαής πόθος του Γέροντα Γρηγορίου από την ημέρα που εγκαταστάθηκε σε αυτόν τον καθαγιασμένο τόπο ήταν να ψάξει να βρει, να συντηρήσει και να αποκαταστήσει την αρχαία εικόνα της Παναγίας της Γοργοϋπηκόου, το στήριγμα και ελπίδα της μονής. Αυτή είναι η προστάτιδα και η Αγία Σκέπη εκατομμυρίων Ορθοδόξων χριστιανών πιστών εδώ και πέντε αιώνες από τότε που έγινε το μεγάλο θαύμα της χάρης της. Η παράδοση μας λέει, ότι μετά το κτίσιμο της Ιεράς Μονής, κάποιος μοναχός ονόματι Νείλος, είχε κακή συνήθεια να τοποθετεί την αναμμένη δάδα του ακριβώς κάτω από το κεφάλι της εικόνας της Παναγίας. Ένα βράδυ άκουσε τη φωνή της Θεομήτορος να του λέγει «Νείλε, γιατί μαυρίζεις το πρόσωπο μου; Δεν γνωρίζεις ότι εγώ είμαι η Μητέρα του Θεού η Γοργοεπίκοος;». Ο μοναχός, από τη στιγμή που άκουσε τη φωνή της παρθένου Μαρίας, τυφλώθηκε. Ξαναβρήκε το φως του ακριβώς μετά από ένα χρόνο. Η Γοργοϋπήκοος από τότε άρχισε να κάνει άπειρα θαύματα σε όσους από τους πιστούς χριστιανούς επικαλούνται τη βοήθεια της. Αυτή είναι και η αιτία που προς τιμήν της Γοργοεπικόου έχουν κτιστεί πολλά μοναστήρια και ναοί σε ολόκληρο τον ορθόδοξο κόσμο. Ένας ρώσος προσκυνητής, όταν επισκέφτηκε το παρεκκλήσιο που εργαζόμουν στη συντήρηση της τοιχογραφίας της Παναγίας, μου είπε με σπαστά Ελληνικά, ότι όλες οι προσευχές των ορθοδόξων ρώσων πιστών χριστιανών, στην Γοργοεπίκοο αποτίνονταν για να καταρεύσει το άθεο καθεστώς που επί εβδομήντα χρόνια κυριάρχησε πάνω στον παραδοσιακά ευσεβή ρωσικό λαό.
Μέχρι τη στιγμή που έγινε το εγχείρημα της ανεύρεσης της πραγματικής εικόνας, ελάχιστες πληροφορίες μας ήταν γνωστές. Η μόνη προφορική μαρτυρία που έχει διασωθεί δια μέσου του στόματος των Δοχειαριτών πατέρων είναι ότι: οι Ρώσοι ευσεβείς μοναχοί δώρισαν το θαυμασίας τέχνης ασημένιο πουκάμισο κατά το σωτήριο έτος του 1872. Μάλιστα, η παράδοση μας λέει πως αυτό το υπέροχο ρωσικό αφιέρωμα το κουβάλησε στην πλάτη του ένας ρώσος μοναχός από την Ιερά Μονή του Αγίου Παντελεήμονος μέχρι το Δοχειάρι πεζός γιατί το είχε κάνει τάμα στην Παναγία. Από την τοποθέτηση του πουκάμισου και ύστερα, κανείς δεν γνώριζε τι υπήρχε πίσω από αυτό το περικαλές φορητό εικόνισμα της Παρθένου που είναι κατάφορτο από αμέτρητα τάματα κρεμασμένα μέσα από το προστατευτικό κρύσταλλο αλλά και έξω από αυτό, αφιερώματα των ευεργετημένων πιστών.
Χάρις στην ευγενική πρωτοβουλία του Καθηγουμένου κ. Γρηγορίου εναρμονισμένη με το ευρύτερο αναστηλωτικό πρόγραμμα και σε συνεννόηση με τις αρμόδιες αρχαιολογικές αρχές εκλήθην να εκτελέσω το προγραμματισμένο, εδώ και αρκετά χρόνια, έργο.
Μετά από προσεκτική μελέτη διαπίστωσα ότι: τα κεφάλια, τα χέρια και τα πόδια του Χριστού και της Παναγίας ήταν ζωγραφισμένα πάνω σε μουσαμά.
Οι μορφές είχαν υποστεί αλλοιώσεις και φθορές από το χρόνο, την αιθάλη των κεριών, του θυμιάματος και των καντηλιών. Μη γνωρίζοντας τι μπορούσε να συμβεί εάν άγγιζα αυτές τις φθαρμένες ύλες της ζωγραφικής, αναγκάστηκα να κάνω αντίγραφα. Και τούτο έγινε για λόγους ασφαλείας γιατί είχα να κάνω με μια προσκυνηματική και θαυματουργό εικόνα. Ιδιαίτερα προβλήματα παρουσίαζαν τα δύο κεφάλια που ο μουσαμάς τους ήταν σε κατάσταση τελείας αποσύνθεσης. Πρωτοστατούντος του Αγ. Καθηγουμένου με δεήσεις και προσευχές προς την Θεοτόκον οι πατέρες της μονής ξεκρέμασαν πρώτα τις κανδήλες. Κατόπιν την μεγάλου μεγέθους ξυλόγλυπτη κορνίζα, τα εξωτερικά αφιερώματα, το προστατευτικό κρύσταλλο, και τα εσωτερικά του κρυστάλλου τάματα.
Η μεγάλη στιγμή της έκπληξης ήταν όταν βγάλαμε το ασημένιο πουκάμισο. Μέσα στην ημικυκλική εσοχή του τοίχου βρήκαμε καρφωμένη μια εικόνα της Παναγίας που ήταν ζωγραφισμένη πάνω σε μουσαμά με χρονολογία ιστόρησής της το σωτήριον έτος 1831. Οι κεφαλές του Χριστού και της Παναγίας αυτής της εικόνας είχαν κοπεί και αφαιρεθεί, και στη θέση τους είχαν κολληθεί στον τοίχο άλλα κεφάλια ζωγραφισμένα σε μουσαμά σύμφωνα με την κλασική ρωσική αναγεννησιακή τέχνη. Ο μουσαμάς τους είχε καταντήσει τόσο εύθραυστος και ξερός που με το πρώτο άγγιγμα γινόταν μικρά θρύψαλα. Έπρεπε πάση θυσία να τα σώσω, γιατί μέχρι εκείνη τη στιγμή, όλοι γνώριζαν τη θαυματουργή εικόνα της Γοργοεπικόου με αυτές τις μορφές. Έκανα υπεράνθρωπη προσπάθεια να τις αποκολλήσω από τον τοίχο χωρίς να χρησιμοποιήσω οποιοδήποτε υγρό γιατί θα τους προξενούσα ανεπανόρθωτες καταστροφές και αλλοιώσεις. Με το νυστέρι σιγά σιγά απελευθέρωσα και αφαίρεσα τις μορφές από το ξερό και σκληρό κολοφώνιο που με αυτό είχαν κολληθεί στον τοίχο.
Φρόντισα για την ασφαλή φύλαξή τους για να τις συντηρήσω όταν θα ερχόταν η ώρα τους. Αφού φωτογραφήθηκαν όλες οι φάσεις του εγχειρήματος προχώρησα στο ξεκάρφωμα της, χωρίς κεφάλια, μουσαμαδένιας εικόνας. Προτού την απομακρύνω από τη θέση της, έβγαλα πάνω σε χαρτί του μέτρου ακριβές πατρόν για να μπορέσω να βρω εύκολα τη θέση που είχαν αρχικά τα χέρια και τα πόδια, ώστε να εφαρμόζουν τέλεια στο ασημένιο πουκάμισο στη νέα του θέση.
Αφαιρώντας το μουσαμά η έκπληξή μας ήταν μεγάλη. Μια τοιχογραφία (ζωγραφισμένη σε νωπό σουβά) που εικονίζει την βρεφοκρατούσα Παναγία, μεγαλύτερη σε μήκος από το μέγεθος του πουκάμισου, μαυρισμένη και με κολλημένες πάνω της χίλιες δυο ξένες ύλες, όπως σταξίματα κεριών πολλά (μικρού και μεγάλου μεγέθους), πιτσιλίσματα ασβεστοκονιαμάτων… Στα κεφάλια του Χριστού και της Παναγίας που εκεί πάνω είχαν κολληθεί οι ρωσικές (αναγεννησιακής τεχνοτροπίας) κεφαλές, δύσκολα ξεχώριζες κάποιο ίχνος προσώπων από αυτά γιατί ήταν παστωμένα από την ξερή ύλη του κολοφώνιου και τις μεγάλες ποσότητες κεριού. Είναι οφθαλμοφανές ότι αυτοί που τοποθέτησαν το 1872 το πουκάμισο (ελλείψει άλλου μέσου συγκόλλησης) αρχικά προσπάθησαν να κολλήσουν ανεπιτυχώς τα ένθετα κεφάλια με καυτό κερί. Αυτή τους η ενέργεια είχε σαν αποτέλεσμα να γεμίσει η τοιχογραφία με πάρα πολλά κεροσταξίματα, όχι μόνο στα σημεία που ήθελαν να κολλήσουν αλλά και σε ολόκληρη την επιφάνεια της εικόνας. Στη συνέχεια χρησιμοποίησαν καυτό κολοφώνιο. Εξ αιτίας αυτού έχουν υποστεί αποφλοιώσεις οι επιφάνειες των προσώπων της τοιχογραφίας.
Με την πρώτη ματιά τα πρόσωπα έδιναν την εντύπωση ότι από κάτω δεν υπήρχε σχεδόν τίποτα από τη μεγάλη ποσότητα συσσώρευσης των ξένων υλών. Υπενθυμίζω εδώ, ότι η Γοργοεπίκοος είναι ζωγραφισμένη μέσα σε μια ημικυκλική επίπεδη κόγχη που το βάθος της δεν ξεπερνάει τα 18 εκατοστά. Δεξιά και αριστερά της τοιχογραφίας έχουν δημιουργηθεί δύο ρωγμές από σεισμό, τις οποίες έκλεισα με στόκο (Gesso). Στο εσωτερικό του τοίχου και ακριβώς κάτω από τα κεφάλια της εικόνας υπάρχει σε οριζόντια θέση ξύλο (προφανώς καστανιά) που δένει τη λιθοδομή. Στο σημείο αυτό η νωπογραφία κάνει κοιλιά και μέρος της προετοιμασίας του λασπώματος είχε αποκολληθεί. Εξ’ αιτίας αυτού υπήρχαν ορισμένα κενά τα οποία γέμισα με ενέσεις που έκανα με παχύρευστο υλικό από αδρανές ασβέστη. Για τον καθαρισμό των προσώπων από το κολοφώνιο χρησιμοποίησα λευκό οινόπνευμα αφού πρώτα έβγαλα μεγάλο μέρος από αυτό με μηχανικό τρόπο.
Τα πολλά κεροσταξίματα και τα πιτσιλίσματα των ασβεστοκονιαμάτων τα αφαίρεσα βοηθούμενος από ένα μικρού μεγέθους σουγιά και από μεγεθυντικό φακό. Τις πάρα πολλές τρύπες που είχαν δημιουργηθεί από τα καρφώματα της μουσαμαδένιας και χωρίς κεφάλια εικόνας τις έκλεισα ως εξής:
Αφού πρώτα έβρεξα με νερό το εσωτερικό των οπών με τη βοήθεια ενός μικρού πινέλου για να πιάσει το υλικό, ζύμωσα ένα μείγμα από λιθοπόνιο, συνθετική ρητίνη του primal και ψιλοκομμένα νήματα λινού υφάσματος και τις στοκάρισα. Συμπίεσα το στοκάρισμα με ένα λείο βότσαλο και έκανα (ρετούς) αισθητική αποκατάσταση για να μην υπάρξουν μεγάλες τονικές και χρωματικές διαφορές. Ο καθαρισμός της τοιχογραφίας έγινε πρώτα με μηχανικό τρόπο και μετά με αποσταγμένο νερό. Όπου ο ρύπος επέμενε να μη βγαίνει χρησιμοποίησα ένα μείγμα από δισανθρακικό νάτριο, δισανθρακικό αμμώνιο και παχύρευστη κόλλα μεθυλοκυτταρίνης. Αυτό το χημικό διάλυμα το άπλωσα με το πινέλο με πολύ φειδώ και σε ορισμένα σημεία.
Για να μην υπάρξουν μελλοντικές αλλοιώσεις ξέπλυνα με αποσταγμένο νερό πολλές φορές και σκούπισα σχολαστικά τις επιφάνειες με χαρτοβάμβακα. Όπου υπήρχε ανάγκη αισθητικής αποκατάστασης αυτή έγινε με το πινέλο της ακουαρέλας και με χρήση ειδικών χρωμάτων ματ τα οποία είναι εξαιρετικά γι’ αυτή την εργασία. Κίνδυνος απολεπίσεων δεν υπήρξε σε κανένα από τα μέρη της ζωγραφισμένης επιφάνειας. Μετά από όλες αυτές τις εργασίες είναι φανερή η διαφορά στα χρώματα των σαρκωμάτων μεταξύ του Ιησού Χριστού και της Παρθένου Μαρίας. Το πρόσωπο της Γοργοεπικόου είναι αρκετά μαυρισμένο από ρητίνη. Αυτό επαληθεύει την παράδοση δηλαδή την περίπτωση της κακής συνήθειας του πατρός Νείλου να τοποθετεί το φωτιστικό του δαδί κάτω ακριβώς από τη μορφή της Παναγίας. Με αυτή τη φανερή ένδειξη είναι πλέον αδιάψευστη η μαρτυρία αυτής της ιστορίας του 1663.
Δεν χρειάζονται άλλα τεκμήρια για να την πιστέψουμε. Σαν τέχνη των αρχών της μεταβυζαντινής έκφρασης, αυτή η τοιχογραφία είναι ένα λαμπρό δείγμα συνέχειας της μεγάλης και σπουδαίας παλαιολόγιας περιόδου. Είναι φανερό, ότι συνυπάρχει στην τεχνική ο απόηχος των χρωμάτων, του γραψίματος του σχεδίου, τα σαρκώματα των προσώπων και των άκρων των δύο θείων προσώπων, το αρμονικό τέλειο αποτέλεσμα της εκτέλεσης των ενδυμάτων.
Ο χρωματισμός τους είναι χάρμα οφθαλμών. Στα πρόσωπα ο χαρακτηριστικός αγιογράφος έχει ξεκινήσει με προπλασμό ώχρας. Τα ξανοίγματα και τις λαζούρες τις έχει κάνει με ανοικτοπράσινα και ωχροροδαλά χρώματα τα οποία είναι ευχάριστα στην όραση και δροσερά. Εκείνο που επισφραγίζει το τέλος μιας εποχής και την αρχή μιας άλλης και τον αφανισμό μιας χιλιόχρονης και πλέον Αυτοκρατορίας (δηλαδή την υποδούλωση του γένους από τους Αγαρινούς) είναι το δείγμα της ανέχειας και του πένθους, ο μαύρος κάμπος της τοιχογραφίας, θλιβερό σημάδι μιας ολόκληρης περιόδου. Στα θεία πρόσωπα η ανημέρευτη θλίψη και η βαθιά μελαγχολία είναι διάχυτα δοσμένα με επιδεξιότητα. Ο εικονογράφος γνωρίζει, ότι η χαρμολύπη δεν κλείνει μέσα της μόνο τον Γολγοθά της Σταύρωσης αλλά και τη σιγουριά της Λαμπρής Ανάστασης. Φανερή είναι και η παιδική τρυφερότητα και η σοβαρότητα στο πρόσωπο του Θεανθρώπου. Είναι τόσο ωραία δοσμένη, που εναρμονίζεται θαυμάσια με το συμπονετικό και ανήσυχο βλέμμα της στοργικής μητέρας του θεού, Παρθένου Μαρίας. Με φόβο και δέος σφιχταγκαλιάζει το Θείο βρέφος αναλογιζόμενη τα Άγια και φρικτά πάθη που στο μέλλον περιμένουν τον Υιό της τον μονογενή.
Όλα αυτά τα συναισθήματα έχουν αποδοθεί από τον άγνωστο αγιογράφο με θαυμαστή τελειότητα. Το τρυφερό χέρι του μικρού Σωτήρα Χριστού συγχωρεί ευλογώντας τον αμαρτωλό κόσμο, με ζωγραφισμένη στην έκφραση του, τη Θεϊκή και Μακαρία Αγαθότητα και ευσπλαχνία.
Η Θεοσεβής ψυχή του θρήσκου καλλιτέχνη δημιουργού κατάφερε το ακατόρθωτο. Με γήινα χρώματα και με τον χρωστήρα του απέδωσε τέλεια αυτό που οραματίστηκε. Μπόρεσε με την πίστη του και τη μαστορική του ικανότητα να αποδώσει την αγιοπνευματική ακτινοβολία σε αυτό το νωπογραφημένο εικόνισμα της Θεομήτορος. Με πάρα πολύ απλά μέσα απέδωσε τον πλούτο και τη δόξα της ανεκτίμητης ελληνορθόδοξης χριστιανικής παράδοσης που εδώ και χίλια χρόνια ζει, υπάρχει και μεγαλουργεί πνευματικά στο Αγιόνημο Όρος.
Η τοιχογραφημένη ιστόρηση της Παναγίας της Γοργοεπικόου έχει μια γενικότερη και βαθύτερη σημασία μέσα στη δύσκολη περίοδο της μεταβυζαντινής τέχνης. Η αποκάλυψη της παίρνει σήμερα μια ξεκάθαρα σημαντική θέση στην ιστορική της ύπαρξη και βοηθά στην επαλήθευση και επιβεβαίωση μιας ολότελα ζωντανής παράδοσης.
Πράγματι· το σταθερό χέρι του δημιουργού αυτής της θαυματουργικής νωπογραφίας μας ζωγράφισε κάτι το ξεχωριστό και υπέροχο.
Την ξεθάψαμε από τη λησμονιά και την παραγνώριση και, μετά τη συντήρηση, κάναμε να φανεί όλη η πνευματική ακτινοβολία της.
Έστω και αν οι ταλαιπωρίες που υπέστη, δια μέσου των αιώνων, έχουν αποφλοιώσει μέρος από τις επιφάνειες των δύο Θείων προσώπων που εικονίζει, ο μεταβυζαντινός αγιογράφος με αυτό του το έργο δείχνει, ότι ήταν σοφός και καλλιεργημένος άνθρωπος γνώστης της ζωγραφικής της παλαιολογίου εποχής και ιδιαίτερα της μακεδονικής σχολής.
* Το ανωτέρω κείμενο παρέλαβα, ταχυδρομικά, από τον Αντώνη Γκλίνο -μακρινός συγγενή μου και αδελφικό φίλος– τον Μάρτη του 1997 ήτοι ένα χρόνο πριν φύγει… Για όσους δεν τον γνώριζαν, υπήρξε ένας από τους γνωστούς Ζωγράφους – Αγιογράφους και, Συντηρητής έργων Τέχνης, βιβλίων –αυτός κλήθηκε να περισώσει και συντηρήσει τη μουσκεμένη βιβλιοθήκη του Κ.Κ.Ε. όταν, εκεί στον Περισσό, πνίγηκε από τα νερά…
Πηγή: https://www.recital.gr/2016/03/28/i-panagia-i-gorgoipikoos-tis-i-m-dochiariou-tou-agiou-orous/

Πέμπτη, 20 Φεβρουαρίου 2020

Περίληψη της απόφασης 223/2020 του Ε´ Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας σχετικά με τη μονάδα μεταλλουργίας στα μεταλλεία Κασσάνδρας Ν. Χαλκιδικής


ΣτΕ 223/2020
Πρόεδρος: κ. Μ.-Ε. Κωνσταντινίδου, Σύμβουλος
Εισηγητής: κ. Μ. Σωτηροπούλου, Σύμβουλος
Με την 223/2020 απόφαση του Ε΄ Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας έγινε εν μέρει δεκτή αίτηση ακυρώσεως της ανώνυμης εταιρείας «Ελληνικός Χρυσός Α.Ε.» κατά του Υπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας και ακυρώθηκε εν μέρει απόφαση του εν λόγω Υπουργού, με την οποία επεστράφη στην αιτούσα, προς διόρθωση και συμπλήρωση, η υποβληθείσα από αυτήν «τεχνική μελέτη μεταλλουργικής μονάδας χαλκού, χρυσού και θειικού οξέος Μαντέμ Λάκκου». Η εν λόγω μελέτη είχε υποβληθεί ως Προσάρτημα 5 και 6, αντίστοιχα, των τεχνικών μελετών των υποέργων Σκουριών και Ολυμπιάδας, αφορούσε στη μονάδα μεταλλουργίας, δηλαδή επεξεργασίας των κοιτασμάτων των μεταλλείων Κασσάνδρας για την παραγωγή καθαρών πολύτιμων μετάλλων, η οποία και αποτελεί τον πυρήνα του επενδυτικού σχεδίου της αιτούσας εταιρείας για την εκμετάλλευση των ως άνω μεταλλείων, και επεστράφη στην αιτούσα για λόγους ουσιώδους ανεπάρκειας και ανακρίβειας, που αναλύονται σε 6 Κεφάλαια (Α΄ έως Στ΄) της προσβληθείσης πράξης. Το Δικαστήριο έκρινε πλημμελή την αιτιολογία της πράξης επιστροφής της μελέτης ως προς τα κεφάλαια Α΄ [ανακριβή στοιχεία ως προς τις παραμέτρους βάσης σχεδιασμού - ασυμφωνία των παραμέτρων που παρατίθενται στην τεχνική μελέτη], Β΄ [ανεπαρκή στοιχεία ως προς την τελική παραγωγή αργού και καθαρού μεταλλικού χαλκού, καθαρού μεταλλικού αργύρου, και καθαρού μεταλλικού χρυσού, σε συσχετισμό με ανεπαρκή στοιχεία ως προς την αντιμετώπιση του ζητήματος της εύρυθμης λειτουργίας της ακολουθούσας την τήξη (downstream) παραγωγικής διαδικασίας], Γ΄ [ανεπαρκή στοιχεία ως προς την εξειδίκευση και συμπλήρωση της περιγραφόμενης στην υποβληθείσα τεχνική μελέτη διαδικασίας μεταλλουργικής επεξεργασίας σε επίπεδο μελέτης εφαρμογής (engineering)] και Δ΄ [ανεπαρκή στοιχεία ως προς την υποβολή ειδικών μελετών που θα αφορούν κάθε μία από τις μοναδιαίες διεργασίες που συνιστούν την ολοκληρωμένη μεταλλουργική μέθοδο επεξεργασίας]. Αντιθέτως, το Δικαστήριο απέρριψε τους λόγους ακυρώσεως που στρέφονταν κατά των Κεφαλαίων Ε΄ [που περιλαμβάνει τα υποκεφάλαια Ε΄1: ανεπαρκή στοιχεία ως προς την αντιμετώπιση, κατά το πρόγραμμα δοκιμών, των ειδικών τεχνικών ζητημάτων της εκτιμώμενης, με βάση την υψηλή περιεκτικότητα του μίγματος σε σίδηρο, θείο και αρσενικό, υποβαθμισμένης ποιότητας της μάτας, Ε΄2: ανεπαρκή στοιχεία ως προς την αντιμετώπιση των υψηλών απωλειών χαλκού, χρυσού και αργύρου στη σκωρία και στη σκόνη και της παρουσίας μαγνητίτη και Ε΄3: ανεπαρκή στοιχεία ως προς την αντιμετώπιση των διαφυγών αρσενικού τόσο στη μάτα όσο και στη σκωρία] και ΣΤ΄ [ανεπαρκή στοιχεία ως προς την αντιμετώπιση του ζητήματος της διαχείρισης των σημαντικών ποσοτήτων έντονα τοξικών απαερίων (offgasses) και των, επικίνδυνων για την υγεία και την ασφάλεια των εργαζομένων, πιθανών διαφυγών αυτών στους χώρους του εργοστασίου (fugitive emissions)]. Περαιτέρω, απερρίφθη και ο λόγος με τον οποίον είχε προβληθεί ότι, με την επιστροφή της τεχνικής μελέτης, η Διοίκηση απαραδέκτως αμφισβήτησε, ευθέως ή εμμέσως, την εφαρμοσιμότητα της μεταλλουργικής μεθόδου ακαριαίας τήξης, που είχε αποτελέσει αντικείμενο της έγκρισης περιβαλλοντικών όρων του έργου, και δεν συμμορφώθηκε προς τα κριθέντα με τις αποφάσεις 1492/2013 και 3191/2015 του Δικαστηρίου.

http://www.adjustice.gr/webcenter/portal/ste/pageste/epikairotita/apofaseis?contentID=DECISION-TEMPLATE1582099573755&_afrLoop=51380327902271922#!%40%40%3F_afrLoop%3D51380327902271922%26centerWidth%3D65%2525%26contentID%3DDECISION-TEMPLATE1582099573755%26leftWidth%3D0%2525%26rigthWidth%3D35%2525%26showFooter%3Dfalse%26showHeader%3Dtrue%26_adf.ctrl-state%3Dh3owra8ex_174